Waaat? Wil die van jou niet eten?

Nou, goed bekeken heb je dan de meest relaxte variant te pakken van een peuter-puber.

Kijk, kinderen van een jaar of twee komen er zo rond die tijd achter dat ze de hele tijd van alles moeten. Ze moeten zich kleden met kleren die jij hebt uitgezocht. Ze moeten eten wanneer jij dat zegt. En wat jij hebt gemaakt. Ze moeten van de staart van de poes afblijven. Ze moeten mee naar oma. Ze moeten een middagdutje doen. Ze moeten naar de crèche. Ze moeten op het potje. Ze moeten eten wanneer jij het hapje voor hun mond houdt. Ze moeten de hele tijd van alles. Echt, ze hebben tot een jaar of twee eigenlijk geen inbreng.

En op een gegeven moment pikken ze dat niet meer want dan hebben ze een eigen willetje ontwikkeld. En dan wordt het even lastig want dan gaan ze in staking. En dat staken dat kunnen kleine kinderen op drie manieren doen: niet poepen, niet slapen en niet eten. Niet poepen: oi oi oi, de kleintjes die hun poep ophouden, kunnen hun ouders tot waanzin drijven. Soms is medisch ingrijpen zelfs noodzakelijk. En de kleintjes die niet slapen; die zijn dan echt niet als enige wakker in huis. Oeeeh, dat is zo zwaar. Dan kan je er maar beter één hebben die niet eet. Want laten we wel zijn, gezonde kinderen verhongeren niet. Echt niet.

Maar toch, stakende kinderen: dat is best vervelend. Die staking doorbreek je niet door te dreigen (“ik tel tot drie!” “als je nu niet, dan…”). Sterker nog daardoor wordt de staker alleen maar fanatieker. Dat moeten we niet willen. Hoe pakken we het probleem dan wel aan? Nou, eigenlijk is dat vrij simpel: geef die kleine met die mening af en toe ruimte om een mening te hebben. Laat hem of haar bijvoorbeeld maar kiezen uit twee t-shirts om aan te trekken. Of geef je kleine de ruimte om zich groot te voelen. Laat hem of haar helpen met eten maken. Laat ze zelf eten! En echt, dan is de staking snel weer voorbij.

 

© 2016 - 2021 www.benjamins-products.com | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel